venres, febreiro 25, 2022

me declaro desertor de todos los ejércitos y de todas las patrias

"Queremos destruir todos aquellos ridículos monumentos a <<todos aquellos que murieron por la patria>> que desde su altura nos miran en cada pequeña ciudad, y queremos erigir en su lugar monumentos a los desertores. Los monumentos a los desertores representaran tambien a aquellos que murieron en la guerra,  porqué cada uno de ellos murieron maldiciendo la guerra y envidiando la felicidad del desertor. LA RESISTENCIA NACE DE LOS DESERTORES."  
 PARTISANO ANTIFASCISTA, Venecia 1943.

xoves, febreiro 24, 2022

NO A LA GUERRA ( a quien le interesa esta guerra?)

Propaganda? La unica Propaganda que escucho es la de Occidente, bajo la batuta de los USA.
EL PROBLEMA? QUE LOS EEUU  NON COMPLETARON  LOS PLANES ESTRATEGICOS DE REVENTAR ECONOMICAMA Y POLITICANENTE A RUSIA.
PARA #Borrell La destrucción  de #YUGOSLAVIA NO existe. La guerra de Yugoslavia iniciada por Alemania al reconocer  a Eslovenia, fue una TRAGEDIA DESCOMUNAL   dirigida por la #OTAN/#NATO.
A quien le interesa la Guerra?
A Rusia, no.
A Europa, tampoco.
Quien está interesado en una guerra de desgaste, con EFECTOS ECONOMICOS DEVASTADORES  PARA EUROPA Y RUSIA?

venres, febreiro 18, 2022

2022-2025 – Dislocación monetaria mundial - GEAB

2022-2025 – Dislocación monetaria mundial - GEAB

2022-2025 – Dislocación monetaria mundial

El cambio de paradigma monetario iniciado en 2014 por China como parte de la doble tendencia de «multipolarización + digitalización» se lanza ahora a toda velocidad. Los caminos seguidos son diversos, conduciendo durante un periodo intermedio (2022-2025) a una dislocación monetaria global de la que enumeramos a continuación las 4 categorías principales.

El fin del bloqueo del capital

La economía necesita a los consumidores. Los Estados necesitan economías prósperas. Esto parece obvio, pero es la primera vez en la historia de la humanidad que casi todo el mundo tiene interés en hacer más ricos a los pobres. Sin embargo, se plantean dos problemas:

. ¿Cómo transformar todo el planeta en consumidor sin chocar con los límites planetarios? Este es el llamado problema «medioambiental» que requiere un cambio de paradigma económico posibilitado a priori por las nuevas tecnologías;

. ¿Cómo incluir a toda la humanidad en el sistema económico mundial sin toparse con los límites físicos del actual sistema monetario, conocido como «fiat», que aún persiste? Este es el problema de la inclusión monetaria que la digitalización monetaria promete resolver.

Figura 1 – Límites globales y su estado. Fuente: Centro de Resiliencia de Estocolmo, crédito: Azote para el Centro de Resiliencia de Estocolmo, basado en el análisis de Persson et al 2022 y Steffen et al 2015

 

Es este segundo punto el que nos interesa aquí: cuando el dinero deja de ser un vehículo y se convierte en un stock de valor, se concentra en las arcas de los más poderosos y deja de impregnar la sociedad, la brecha de la riqueza se agranda, aumenta el descontento popular, un descontento que hoy puede expresarse y organizarse muy fácilmente gracias a las redes sociales, lo que plantea inmensos problemas a los gobiernos encargados de gestionar las masas. Es para evitar este colapso que los bancos centrales han estado imprimiendo tanta liquidez desde hace casi 15 años. Sin embargo, los únicos resultados han sido romper la credibilidad del modelo monetario anterior y ver cómo este dinero crece cada vez más en los bolsillos de los poderosos con muy poco efecto en el conjunto de la sociedad. Por lo tanto, el sistema es totalmente disfuncional, tanto por la naturaleza mononacional de la moneda que se supone que es la base del sistema económico mundial (es decir, el dólar estadounidense) como por su naturaleza física y, por lo tanto, su gran circulación.

Los mercados financieros han permitido hacer más fluida la movilidad de los capitales y ampliar la esfera de la economía globalizada, pero se basan en esta pesada infraestructura monetaria, así como en las limitaciones legales nacionales y en una pirámide de intermediarios (bancos, entidades financieras, compañías de seguros, fondos de pensiones, etc.) que hacen aún más engorrosa la compleja estructura y que sólo consiguen alimentar a un puñado de multinacionales que ganan automáticamente todas las apuestas. Por supuesto, todos afirman utilizar este dinero para invertir en el futuro de la humanidad, pero son las dificultades del presente las que se agravan…

El futuro del dinero 

50 Aniversario Dez de Marzo FERROL 1972

xoves, febreiro 17, 2022

Las personas mayores muertas en residencias merecen justicia ¡Firma!



Más de 35.000 personas mayores han muerto por COVID durante la pandemia. Sufrieron graves violaciones de derechos humanos, y no fueron derivadas a hospitales cuando lo necesitaban. Sus familias siguen sin tener justicia.

Pese a la extrema gravedad de lo sucedido, las investigaciones están siendo deficientes. El 89% de las investigaciones penales de Fiscalía han sido archivadas.

No se ha escuchado a las víctimas. Se ha dado carpetazo a un elevado número de casos sin haber llamado a testificar a las familias. Tampoco se han investigado lo suficiente los protocolos que impidieron la derivación de miles de personas a hospitales en los momentos más duros de la pandemia.

Por otro lado, ni Gobierno ni comunidades autónomas quieren investigar. Se han cerrado las comisiones de investigación creadas en algunas Comunidades Autónomas.

Las víctimas y sus familiares, no solo sienten un dolor que merece ser respetado y consolado, si no que además tienen derechos, y cuando éstos no se respetan plenamente el daño se multiplica. Se debe asegurar una verdad individual, la de los casos de las personas afectadas, y una verdad colectiva, a la que tenemos derecho como sociedad.

Corremos el riesgo de que no haya verdad, justicia ni reparación para las víctimas. ¡Ayúdanos a pedir a los grupos políticos del Congreso una Comisión de Verdad que analice lo sucedido, escuche a las familias y adopte recomendaciones para que no vuelva a suceder algo así!

¡FIRMA!

Firma:
http://amn.st/6050KOzq6


mércores, febreiro 02, 2022

Comité Cidadán de Emerxencia con RAFAEL PILLADO

Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol


O CCE CON RAFAEL PILLADO

Desde este Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol, compartimos, con tanta xente amiga, a dor e o sentimento pola grave enfermidade que afecta ao noso querido compañeiro Rafael Pillado Lista, cofundador deste CCE en defensa dá Ría, a Legalidade e a Vida, referente histórico da loita obreira, cofundador das CCOO, militante comunista desde 1960 e entregado sempre, desde os partidos e as organizacións de esquerdas e o movemento asociativo e cultural á loita polas conquistas sociais e democráticas e a favorecer sempre aos máis necesitados.

A Rafael acábanlle de diagnosticar un mesotelioma pulmonar, producido polo Amianto, que envenena a tantos traballadores do Naval, e doutras moitas industrias e a unha parte da cidadanía que inocentemente o sufriu cando os poderes públicos e as empresas eran conscientes e calaban o dano que producía.

Firme nas súas conviccións, de defensa do social antes que o persoal, quere dar a batalla para que os culpables paguen as consecuencias e estes feitos teñan máis difícil a súa repetición. Nesa batalla, desde este CCE estaremos ao seu lado con todas as nosas forzas. O escrito por él feito publico defíneo mellor que as nosas palabras.

Estimadas amigas e amigos: estes días recibín a mala noticia de que padezo cancro. Cancro producido polo amianto. Un mesotelioma que limita o meu tempo de vida.

No transcurso de ese tempo, quero pedirvos que informedes a todo o mundo. Non quero que a niña enfermidade e a de tantos afectados, sexa clandestina. Pretendo ademáis que a miña reclamación sexa ocasión para denunciar aos responsables dos nosos asesinatos silenciosos. Unha dictadura fascista que tras ser financiada pola Banca March, recibeu do dictador autorización, en exclusiva, para importar sin límites, o amianto, e que a través de Uralita contaminou as augas, as terras, os tellados i edificacións, e matou e segue matando a miles de persoas.

Pretendo tamén contribuir, mentras dure, á celebración do 50 Aniversario do 10 de marzo de 1972.

Aperta forte, sempre. Rafael Pillado

 






--
Visita a nosa web:  www.comitecidadan.org
Tamén en Twitter :  @ComitCEmerxenc


Comité Cidadán de Emerxencia
para a Ría de Ferrol
comitecidadan@gmail.com
www.comitecidadan.org

sábado, xaneiro 29, 2022

TREINTA ORGANIZACIONES SINDICALES DE TODO EL ESTADO CONVOCAN UNA CONCENTRACIÓN ANTE EL CONGRESO EL PROXIMO 3 DE FEBRERO

TREINTA ORGANIZACIONES SINDICALES DE TODO EL ESTADO CONVOCAN UNA CONCENTRACIÓN ANTE EL CONGRESO EL PROXIMO 3 DE FEBRERO | RE-EVOLUCIÓN



Rebelión sindical contra la reforma laboral: La vicepresidenta Díaz contra la pared. La afiliación conjunta de CCOO y UGT solo supone un 8.5% de la población activa. En un Manifiesto suscrito por 30 organizaciones sindicales españolas se convoca a los trabajadores/as españoles a una concentración frente al Congreso para expresar su protesta en contra de los acuerdos sobre la Reforma laboral, suscritos con el gobierno y la patronal y dos sindicatos institucionales que no representan ni al 10% de los trabajadores españoles.

(Aday Quesada).– Pese a su vanidosa presunción de ser una experta en matemáticas institucionales, a la vicepresidenta y futura candidata presidencial por Unidas Podemos, Yolanda Díaz, no parecen estarles saliendo bien las cuentas a la hora de lograr un mayoritario apoyo en el Congreso  a la aprobación de la Reforma Laboral 2.0. 

Aunque ya se sabe que en estas cosas en las que intervienen los pasillos institucionales, nada parece estar seguro pues, repentinamente, puede suceder que unos diputados de aquí y otros de acuyá, en un momento dado, se encuentren fortuitamente en el Bar del Parlamento, y después de soplarse un par de birras espumosas  lleguen a un feliz y etílico acuerdo. Al fin al cabo, las superficiales diferencias que los separan no hará nunca que la sangre llegue al río.

En cualquier caso, donde no parece tenerlo muy claro  nuestra vicepresidenta  prêt-à-porter   para lograr la aprobación  de su Reforma de puño y letra es en el sindicalismo  que se ubica en el extrarradio institucional. Es decir, en aquellos sindicatos que se niegan a doblegarse a cambio de las multimillonarias subvenciones institucionales. 

Viene todo este comentario a cuenta de que nada menos que 30 sindicatos de todo el Estado han suscrito hace unas horas un Manifiesto en el que expresan su rotunda oposición a este remedo clónico de Reforma laboral, suscrito entre el Gobierno más progresista de nuestra historia, la gran Patronal y los autodenominados «agentes sociales», que  ahora doña Yolanda  Díaz pretende -sonrisa por aquí, sonrisa por allá- convalidar próximamente en el Congreso de los diputados.

Argumentan, con razón, los sindicatos rubricantes del Manifiesto, que la Reforma laboral ideada por Yolanda Díaz es pura y simplemente un vulgar maquillaje de las Reformas de los años 2010 y 2012, impuestas por el PSOE y continuadas por el PP.

SEGUIR LEYENDO EN…

https://canarias-semanal.org/art/32007/rebelion-sindical-contra-la-reforma-laboral-la-vicepresidenta-contra-la-pared

luns, xaneiro 24, 2022

Un tribunal británico permite a Assange recurrir su extradición a EEUU |

Un tribunal británico permite a Assange recurrir su extradición a EEUU | Público



Los partidarios del fundador de WikiLeaks, Julian Assange, protestan frente al Tribunal Superior de Justicia de Londres, Gran Bretaña, el 24 de enero de 2022. — Henry Nicholls / REUTERS

Un tribunal británico ha decidido este lunes permitir al fundador de WikiLeaks, Julian Assange, que recurra ante el Supremo su extradición a Estados Unidos para ser juzgado allí por 18 delitos de espionaje e intrusión informática.

El dictamen del Tribunal Superior da un plazo de 14 días para que Assange eleve su caso al Supremo, que deberá decidir si lo admite o no.

El pasado 10 de diciembre, los magistrados concluyeron que el Gobierno estadounidense ha ofrecido suficientes garantías de que Assange recibirá el trato adecuado para proteger su salud mental, por lo que dictaminaron que puede ser extraditado.

Esta decisión se producía después de que el pasado 11 de agosto el juez del Tribunal Superior de Justicia de Londres Timothy Holroyde, cuestionara la decisión de su homóloga Vanessa Baraitser de negarse a la extradición para salvaguardar la salud mental de Assange y ante el riesgo de suicidio si es condenado finalmente en Estados Unidos, donde, según la jueza, su ingreso en una prisión sería un duro "confinamiento".

La postura de Holroyde fue un duro revés para Julian Assange, que lleva encarcelado en Reino Unido desde abril de 2019. Fue detenido en un asalto a la embajada de Ecuador en Londres, donde llevaba refugiado siete años y hasta ahora se ha escudado en su deteriorada salud mental para evitar su entrega a Estados Unidos, acreditada por un informe forense del psiquiatra Michael Kopelman.

Estados Unidos le reclama para ser juzgado por las filtraciones que publicó su portal WikiLeaks, que, entre otras cosas, aireó miles de mensajes diplomáticos confidenciales y expuso abusos de ese país en las guerras de Irak y Afganistán.

Según la defensa de Assange, los cargos que pesan contra él pueden llegar a acarrear hasta 175 años de cárcel.

sábado, xaneiro 22, 2022

Crise energética e reviravolta rusa

Crise energética e reviravolta rusa | Olhaparo


Crise energética e reviravolta rusa

by 

 “A demonização de Vladimir Putin não é uma política; é um álibi para a ausência de uma” 

Henry Kissinger (criminoso de guerra e especialista em argalhar invasões e golpes de Estado)

Expansão da OTAN  continua a gerar conflito com a Rússia. Um segundo aumento militar russo em grande escala perto das fronteiras da Ucrânia em 2021 levantou temores. Seica o motivo alegado não é apenas qualquer outro, a Rússia colocou explicitamente sobre a mesa sua condição fundamental e incontornável para estabilizar um novo equilíbrio estratégico europeu após o desaparecimento da URSS despois que, na década de 1990, os EUA promoveram a cooptação dos países do antigo Pacto de Varsóvia e a incorporação da Ucrânia e a Geórgia como países membros da OTAN

Um terço das reservas mundiais de gás natural encontram-se nos territórios da Rússia e do Irã, que um quarto do gás consumido pola China vem do Cazaquistão, e que hoje as exportações do gás russo já são responsáveis por 40% do mercado europeu, onde os russos concorrem diretamente com o gás natural e que a Europa tomou a decisão de privilegiar o gás na montagem do seu cerne energético. Apenas a Rússia tem capacidade imediata para aumentar a oferta de gás que os europeus precisam, especialmente a Alemanha durante a nomeada “transição energética” europeia, programada para alcançar a meta de emissão zero de carbono em 2050.

Dito isto, em 2008 a aliança ocidental comprometeu-se com a eventual adesão ucraniana e georgiana, um passo que Moscou há muito indica que veria como cruzar a linha vermelha e exigir uma resposta de segurança russa. Moscou parece desiludida com o presidente ucraniano Volodymyr Zelenskyy, embora não tenha abandonado seu objetivo duma Ucrânia alinhada e procura uma promessa juridicamente vinculativa de que a OTAN vai parar de expandir-ser para o Leste. A questão é que há uma disparidade entre os objetivos de segurança de Moscou e os EUA e os seus parceiros e com as negociações de paz paralisadas e uma cooperação militar ucrainesa cada vez mais estreita com os estados membros da OTAN.

Putin destacou os exercícios intensificados e as atividades navais e aéreas realizadas sob a iniciativa Tailored Forward Presence da OTAN no Mar Negro e negou que Rússia esteja planejando atacar a Ucrânia e, em vez disso, acusa a Ucrânia e os estados ocidentais de “provocações”. Sergey Lavrov,  ministro das Relações Exteriores da Rússia, sugeriu que a intensificação dos combates em Donbas entre os independentistas que a Rússia apoia e as forças ucranianas é culpa de Kiev, e que está tentando atrair Moscou “para algum tipo de ação forçada”, enquanto o porta-voz presidencial russo, Dmitry Peskov, postulou que a Ucrânia, sob a cobertura de exercícios com a OTAN, estava planejando uma ofensiva militar em Donbas ao lado de “soldados americanos e britânicos na região, que estão crescendo em número”.  O 1º de dezembro,  Maria Zakharova, porta-voz do Ministério das Relações Exteriores da Rússia, afirmou que a Ucrânia moveu 125.000 soldados para Donbas.

A contundência na previsão da intervenção militar russa e a firmeza nas consequências que ela imporia caso ela finalmente acontecesse gerou de súbito uma morea de dúvidas que tem a ver com as expectativas geradas após um ano de governo Biden. É notório o retorno ao multilateralismo, o tratamento diferente do governo de Donald Trump com seus “aliados históricos” (Europa e OTAN), o retorno ao Acordo de Paris e à OMS. Mas também continuidades, não apenas retóricas, mas também estratégicas, em relação à China e à Rússia como ameaças à hegemonia em devalo dos EUA.

Biden deu a entender que a responsabilização contra a Rússia “vai depender de como ela fai isso”,  porque “uma cousa é uma pequena incursão, que terminou com uma briga para ver o que fazer e como fazer”. De Kiev, os políticos ucranianos espaventaram, percebendo que indiretamente a porta estava aberta para alguma ação militar russa  contra os interesses da Ucrânia. Para evitar maiores danos, a Casa Branca saiu minutos depois para esclarecer dúvidas e manter uma posição firme. “Se alguma força militar russa cruzar a fronteira com a Ucrânia, será tratada como uma nova invasão e, portanto, enfrentará uma resposta rápida, severa e unida dos Estados Unidos e seus aliados”, disse a porta-voz presidencial Jen Psaki. El gobierno más progresista de la historia, já se apressou em enviar navios para o Mar Negro e o Mediterrâneo, oferecendo aviões à Bulgária, enquanto nem a França nem a Alemanha o fixeram.

As sanções que estão sendo preparadas, segundo Biden, são as mais fortes que já viram, a ponto de afetar negativamente as economias dos EUA e da Europa. “A imposição de sanções às transações em dólar, e outras coisas, terá um impacto negativo nos Estados Unidos, assim como nas economias europeias, e um impacto devastador na Rússia. Com isso, tenho que ter certeza. sintonizar à medida que avançamos “, afirmou. Ao mesmo tempo em que reforçam a mensagem de que a prioridade é a rota diplomática, os americanos estão preparando o terreno para quando linhas vermelhas forem ultrapassadas, como o compromisso de entregar US$ 200 milhões em ajuda militar a Kiev. Um jogo aprovado no final de dezembro, mas tornado público na quarta-feira, com Blinken em reuniões e encontros com dirigentes ucranianos. Os Estados Unidos passaram a obriga para o Kremlin, que recebeu total responsabilidade por decidir como resolver o “momento crítico” na Ucrânia. “Em última análise, é uma decisão do presidente Putin”, disse Blinken em um gesto que sugere que a paciência dos EUA está se esgotando e que são necessários compromissos firmes para garantir a desescalada. Biden diz que uma potência nuclear como a Rússia  invadindo outro país “não acontecia desde a Segunda Guerra Mundial”.  Segundo o Financial Times “com os EUA distraídos e a Europa sem influência militar e unidade diplomática, Putin pode sentir que agora é o melhor momento que a Rússia terá para atacar a Ucrânia ”(Financial Times, FT Weekend, 15 de janeiro de 2022).É linguagem pròpria do imperialismo.

Abrandar a retórica sobre a expansão da OTAN poderia acalmar alguns dos temores de Moscou sem necessariamente revisar a política de portas abertas da aliança ou aceitar a noção duma esfera de influência russa. Lembremos que os EUA são a única potência nuclear que realmente usou bombas nucleares em civis e invadiu e interveio em dezenas de países desde a Segunda Guerra Mundial: Coréia, Vietnã, Cuba, Granada, Panamá, Iraque (duas vezes), Afeganistão, Haiti, Síria, etc. Além disso, durante toda a década de 90, os EUA e a OTAN promoveram ativamente a cooptação dos países do antigo Pacto de Varsóvia e o desmembramento do próprio território russo e participaram das Guerras da Bósnia, da Iugoslávia e do Kosovo, para iniciarem de imediato a instalação de armamento balístico nos países da Europa Central que foram sendo incorporados à OTAN.

Um grande golpe às previsões otimistas anteriores de que a pós-Guerra Fria abriria novas oportunidades para um sistema de segurança europeu mais benigno que beneficiaria a vizinhança compartilhada entre a UE e a Rússia.  O que começou como um disputa sobre um acordo comercial com a UE, no final de 2013, rapidamente se alastrou no conflito mais relevante da Europa desde os horrores das guerras na Iugoslávia na década de 1990. A questão da Crimeia, em particular, parece estar nos empurrando de volta para os séculos XIX…e XX, épocas em que as grandes potências conquistavam territórios violentamente quando bem entendessem, e outras sofriam o que deviam. Porém, as ensões Moscou-EUA, EUA e OTAN começaram alguns anos antes com a intervenção da OTAN na Líbia ou na guerra Geórgia-Rússia de 2008. Por sua vez, o ex-presidente Dmitry Medvedev admitiu que as perdas das primeiras sanções somaram polo menos dezenas de bilhões de euros para a economia russa e a obrigou a se concentrar em seu próprio mercado. Oleg Ignatov, do Crisis Group, diz que “sanções severas terão consequências graves”. A Rússia é o o quinto parceiro comercial da União Europeia,. E é um parceiro importante para países como Alemanha e Itália. “Será moi difícil para o Ocidente tomar medidas  rígidas, porque isso prejudicaria a si mesmo, especialmente a Europa”, afirma Ignatov. Mas a Rússia depende mais dos 27 países da UE, que são seus principais parceiros comerciais. Um conflito com a Ucrânia prejudicaria as importações e exportações, que também poderiam ser diretamente afetadas por sanções, assim como o sistema bancário. Segundo o Crisis Group,  “as capitais ocidentais e Kiev devem definir como responderão à agressão russa e comunicar claramente o perigo de escalada a Moscou. Se o Kremlin recuar, negociações renovadas sobre a Ucrânia devem ser combinadas com acordos para limitar desdobramentos militares e ações em torno de focos europeus”

Mas o que explica a crise e sua gravidade? Focarmos apenas as relações entre aliança atlântica e a Rússia após a Guerra Fria, ocultaria ou desleixaria outras variáveis ​​importantes que podem ser encontradas no desenvolvimento político doméstico da Ucrânia. Embora  procuremos a imagem  estreita do estrangulamento russo da economia ucraniana, não poderíamos ignorar os problemas institucionais caseiros através dos quais estruturas de poder, clientelismo e redes paternalistas e padrões comportamentais híbridos permaneceram intactos por trás da fachada de eleições democráticas ucrannianas, levando o país a uma situação econômica e abismo político desde 1991. Além disso, não deve passar despercebido que as acusações contra a Rússia feita por um grande número de políticos – mesmo que alguns desses acusações tenham um pouco de certo – nalguns casos transcendem à criação de imagens inimigas, tendência que se presta a um simbolismo desconcertante  à luz das recentes observâncias que marcam o 100º aniversário do início das hostilidades no início da Primeira Guerra Mundial. Se a distribuição das reservas de gás fala por si de sua importância geopolítica e geoecoómica. Con certeza, a Rússia foi moi invadida, talvez não mais do que outros países e o próprio Império Russo subjugou outras terras por séculos mas não é ruim notar também outras possíveis objeções da Rússia, já que essa mesma fronteira foi invadida polas tropas polonesas e católicas do rei Sigismundo II, no início do século XVII; polas tropas suecas e luteranas do rei Carlos XII, no início do século XVIII, polos papistas cavaleiros teutônicos, no início do século XII (termina no início do século XIV); polas tropas francesas de Napoleão Bonaparte, no início do século XIX; e polas tropas da Alemanha nazista e sua Operação Barbarossa, iniciada em  junho de 1941, da qual participaram 3,5 milhões de soldados, responsáveis ​​pola morte de cerca de 20 milhões de russos.

Numa atmosfera de distorções, brigas de verdade e acusações mútuas, é preciso, como possível , a difícil procura de análise imparcial que permita ao leitor obter uma visão mais profunda das causas raiz e imediatas da crise na Ucrânia. Segundo o livro “Frontline Ukraine: Crisis in the Borderlands”(2015) escrito por Ricardo Sakwa, professor de russo e Política Europeia na Universidade de Kent para enxergarmos mínimamente a crise da Ucrânia é preciso explicar suas origens, e fornece uma relato aprofundado dos eventos desde a revolução de fevereiro até as eleições parlamentares do país em outubro de 2014. Argumenta que as questões domésticas estão no cerne do que era essencialmente latente conflito: o leste e sul da Ucrânia “pluralista” de língua russa entraram em confronto com o grupo “monista” pró-europeu, mais nacionalista, de língua ucraniana, no oeste. Esses fatores e o “fim assimétrico” da Guerra Fria, que desequilibrou a ordem mundial, também contribuiu para a inevitabilidade do conflito. Enquanto a concepção monista defenduma oficialmente monolíngue, modelo de Estado unitário e culturalmente específico que deliberadamente nega caminhos históricos comuns com a Rússia, a noção pluralista não necessariamente nega a necessidade da centralidade de características culturais ucranianas, como a língua, mas enfatiza a ideia duma país com múltiplas identidades que podem tornar-ser em algum tipo de estado consociável com boas relações com todos os seus vizinhos. Sakwa não cai na armadilha primordialista de reduzir o conflito ao seu cerne supostamente exclusivamente étnico de ucranianos “étnicos” versus russos “étnicos” ou “Ucrânia Ocidental” versus “Ucrânia Oriental”. E ilustra issa dicotomia como um embate ideológico. De feito, em ambos os lados do campo de batalha contemporâneo em torno de Donetsk e Lugansk, combatentes e soldados geralmente falam apenas russo. Mas a dicotomia de Sakwa explica bem por que figuras históricas controversas como Stepan Bandera ou Vladimir Lenin são percebidas de forma tão diferente em diferentes regiões da Ucrânia.
Após uma descrição dessa dicotomia, o autor explica que a revolução de fevereiro de 2014 significou uma vitória temporária para o campo monista na Ucrânia. Mas elabora ainda que o choque dessas duas concepções diferentes foi através da tomada do poder do movimento Maidan, lastrado polo peso dos fascistas e neonazistas e imediatamente internacionalizado, transformando concepções contrastantes locais num grande ponto de conflito geopolítico com a Rússia entregando-se ao apoio neo-revisionista aos oponentes do novo governo de fevereiro de 2014. Neste contexto, porém, Sakwa expressa duras críticas dirigidas à UE e aos Estados Unidos ao afirmar e o Ocidente tem parte da culpa por a Rússia tornar uma potência revisionista. Em particular, critica o fracasso da UE em negar a Moscou a participação efetiva no processo de negociações de livre comércio UE-Ucrânia, uma vez que os resultados  teriam um impacto maciço na Rússia. Esta falha, de acordo com Sakwa, é apenas um indicador que revela como a Rússia foi sistematicamente excluída como um parceiro de diálogo – mas construtivo, bem como indispensável – na Europa após o colapso da União Soviética. Sem agochar a sua profunda decepção com o Ocidente, Sakwa afirma que a famosa caracterização de Putin da dissolução da União Soviética como “a maior catástrofe política do século XX” também foi tirada de contexto, interpretando deliberadamente a Rússia como uma nova forma da União Soviética. Essas distorções – apoiadas e divulgadas por funcionários da OTAN e da UE – também tiveram seu impacto ao plantar as sementes do conflito com a Rússia a nível retórico.  Além disso e pola mesma lógica, vozes extremistas das elites monistas ucranianas alimentaram o discurso internacional através do qual a diplomacia real tornou-se sem sentido e a dissidência entre o Ocidente e a Rússia só se aprofundou. 

No livro ecoa a narrativa do Estado russo, retratando uma Rússia que foi forçada tanto à anexação da Crimeia quanto à sua oposição ao governo de Kiev, devido à percepção de comportamento agressivo e ameaçador por parte da OTAN, da UE e da própria Ucrânia.No entanto, nao achamos uma apologética em relação à Rússia e suas ações na crise da Ucrânia. Mesmo que o autor pareça preferir o termo “reunificação” ao invés de “anexação” quando se trata da Crimeia, Sakwa aponta que a suposta ameaça à população russófona da Crimeia definitivamente foi exagerada tanto pola mídia russa quanto polos políticos. Além disso, o referendo da Crimeia, segundo o autor, não cumprir as normas internacionais e foi realizado sob a presença de soldados russos, constituindo assim uma violação da proibição da força. 

Quanto à narrativa do estado russo, Sakwa certamente levanta pontos que precisam ser levantados sobre a ameaça percebida polo país, em particular destacando questões sobre as quais o Ocidente deveria ter reconhecido  a posição da Rússia. No entanto, a inevitabilidade determinista que Sakwa propõe elimina quase completamente qualquer atribuição de culpa à Rússia e o papel que suas ações desempenharam na escalada do conflito na Ucrânia. Em particular, ignora a impacto do retorno de Putin à presidência em 2012 e a subsequente repressão à oposição política, ONGs, sociedade civil e mídia. Uma abordagem mais autoritária e agressiva dentro do governo russo elite contribuiu para a reação mais assertiva do país aos acontecimentos na Ucrânia. Deficiências do Ocidente e dos governos interinos e recém-eleitos em Kiev para lidar com a área de foco principal da crise. De fato, Sakwa levanta pontos de análise que não parecem ter sido levados em consideraçã para  informar da tomada decisão de enviar ; alguns exemplos importantes são a conversa vazada entre o vice-secretário de Estado dos EUA. Na altura, Victoria Nuland e o embaixador dos EUA na Ucrânia Geoffrey Pyatt sobre quem deve chefiar o governo interino da Ucrânia; a investigação falha do novo governo ucraniano sobre os tiroteios de atiradores de fevereiro de 2014 em Kiev; e pontos de interrogação sobre os elementos mais duvidosos dos governos interinos e novos da Ucrânia, tão rapidamente na confiança do Ocidente. 

Não é possível legitimar a violação russa da soberania da Ucrânia, sugerindo que foi simplesmente uma defesa da posição da Rússia de influência sobre o país em face do referido ataque de o triunvirato da OTAN, a UE e EUA
Porém,  não pode ser subestimado o impacto da incompatibilidade do Acordo de Associação da UE – cuja negociação desencadeou a crise de novembro de 2013 – com a adesão da Ucrânia a União Aduaneira (agora a União Econômica da Eurásia) que politizou a escolha que a Ucrânia teve que fazer em relação ao seu futuro econômico e, por padrão, político da Europa a falta de reconhecimento suficiente da importância do relacionamento da Rússia com a Ucrânia, e a percepção crescente desta última de que estava sendo marginalizada em seu antigo parceiro é uma crítica válida à política externa da UE.

Isto é particularmente verdade dada a dependência da economia ucraniana em relação à Rússia, especialmente em termos de energia. No entanto, tal crítica ignora a soberania e a jurisdição diplomática da Ucrânia. Não aborda a realidade de que a reviravolta de Yanukovych na assinatura do Acordo de Associação da UE e o subsequente acordo para ingressar na União Aduaneira foi uma escolha impopular entre os cidadãos ucranianos. De fato, isso exclui o fato de que grande parte da população queria diminuir a dependência econômica do país em relação à Rússia, fosse um passo lógico ou não. Ao colocar a culpa exclusivamente na UE pola politização dumaa escolha econômica, o livro de Sakwa também ignora completamente a própria visão de “soma zero” da Rússia sobre a Ucrânia.

Sakwa cita a observação  de Noam Chomsky de que o “movimento ousado” de Putin em anexar a Crimeia visava desafiar o direito autoproclamado dos EUA de estabelecer linhas vermelhas nos assuntos internacionais: “As linhas vermelhas americanas, em suma, estão firmemente colocadas nas fronteiras da Rússia. Portanto, as ambições russas “em sua própria vizinhança” violam a ordem mundial e criam crises”. No entanto, ele continua criticando jornalista e autor Oliver Bullough, a quem ele afirma ser culpado de ‘externalizar os problemas da Ucrânia, transferir a responsabilidade a Moscou, quando na verdade a Rússia foi forçada a se adaptar às realidades dumaa constelação de poder em mudança dentro da Ucrânia” . Assim, por um lado Sakwa argumenta que a Rússia está usando a Ucrânia testar a desequilibrada ordem internacional pós-Guerra Fria, mas, por outro lado, nao é lícito isentar Moscou de qualquer responsabilidade na escalada do conflito.

A polarização entre relatos pró-Ucrânia/pró-ocidental e pró-Rússia da crise da Ucrânia em ambos narrativas políticas e certos meios de comunicação significa que a análise e a interpretação tendem a ser jogadas em uma ou outra categoria, sem muito entre elas. Parece que a intenção de Sakwa não é quebrar essa tendência, mas relacionar, se não endossar, a ‘outra’ narrativa russa sobre o a polarização entre relatos pró-Ucrânia/pró-ocidental e pró-Rússia da crise da Ucrânia em ambos narrativas políticas e certos meios de comunicação significa que a análise e a interpretação tendem a ser jogadas numa ou outra categoria.

É necessário contar os dous lados da história para entender como a crise se agravou e enviar navios da OTAN não parece a melhor maneira de se submeter  autocrítica. Na verdade, o velho ditado de que “toda política é local” não é apenas uma frase vazia; é um lembrete permanente para não subestimar os impulsionadores locais da política e suas implicações para o quadro geral. Por esse motivo, Sakwa identifica como ponto de partida duas concepções e ideias domésticas diferentes e contrastantes dum estado ucraniano que estavam num equilíbrio híbrido de longa data antes de 2014.

Em 2015 o livro de Sakwa soava a pessimista e não estava enganado: o fim assimétrico da Guerra Fria (que descreve como monismo ocidental) é complementado pola dicotomia interna ucraniana não resolvida de concepções de estado monista versus pluralista (algo que compreendemos bem deste lado dos Pirenéus). Exigirá uma enorme quantidade de energia e abordagens inovadoras para resolver esses conflitos e a escalada militar não parece a melhor opção. Isso será excepcionalmente difícil, já que o conflito central entre o Ocidente mediado pola OTAN e a Rússia não é tanto sobre princípios internacionais e seus conteúdos, mas sim sobre a questão de quem tem o direito de estabelecê-los e/ou abrir exceções. É exatamente neste contexto que a usual “analogia do Kosovo” ou resistência russa contra a adesão ucraniana e georgiana à OTAN deve ser entendida.

Kiev vê os acordos de Minsk como um cavalo de Tróia para a influência russa porque postulam um “status especial” para as regiões soberanistas, Donetsk e Luhansk, e realizar eleições nesses territórios. Porém, Zelenskyy está comprometido com os interesses ultranacionalistas ucranianos. Não deve surpreender ainda que a Rússia continue a querer uma Ucrânia em sua esfera e não na dos EUA. Para o Kremlin, a Ucrânia é a linha de frente em sua batalha contínua para bloquear as incursões ocidentais em sua vizinhança, que vê como uma ameaça à própria Rússia. Esse objetivo está subjacente às disposições políticas que os negociadores russos insistiram nos acordos de Minsk. O  paradoxo é que quanto mais a Rússia pressiona para impedir que as potenciais ocidentais aprofundem seus laços com Ucraina, mais fortes esses laços se tornam.  Moscou e Bruxelas deveriam fitar para o  NATO-Russia Founding Act de 1997(Ato Fundador sobre Relações Mútuas, Cooperação e Segurança entre a OTAN e a Federação Russa Assinado em Paris, França”, OTAN, 27 de maio de 1997), polo qual a OTAN afirmou à Rússia que não tinha “nenhuma intenção, nenhum plano e nenhuma razão para implantar armas nucleares no território de novos estados membros” e nenhum plano para “estacionar permanentemente forças de combate substanciais” alá. A  escalada atual corre o risco de derrubar o que resta da segunda promessa.

Na última hora Lavrov e Blinken discutem em Genebra  o que fazer com a Ucrânia. A UE não está presente nem esperada, exceto como escudo e tropa sipaia, que é para que servem as colônias.A soberania da Ucrânia, bem

sábado, decembro 18, 2021

Crisis del futuro 2022-2025: ¿se ha equivocado occidente de futuro? - GEAB

Crisis del futuro 2022-2025: ¿se ha equivocado occidente de futuro? - GEAB

La sombra de la Web3 se vislumbra en el horizonte[1]. Ya se presenta como una nueva revolución, 25 años después de la llegada de Internet, de la que nuestras sociedades apenas empiezan a recuperarse. Una nueva etapa de descentralización y desintermediación, una reafirmación de las libertades del internauta robadas por la Web 2.0 y sus grandes depredadores[2], revolución del sistema monetario, democratización inherente al nuevo modelo… Hay suficiente para asustar a los poderes fácticos (bancos, multinacionales, grandes tecnológicas), que empezaban a recuperar el control de la red con grandes esfuerzos para regular y controlar la circulación de ideas. Y ahora una nueva ola de transformación promete barrer los nuevos y hermosos muros que se habían construido, transformando la web ciudadana 1.0 en la web mercantil 2.0 y canalizando los ingresos hacia unas cuantas nuevas grandes empresas tecnológicas.

Ante esta nueva etapa de transformación (y en la línea de la tendencia de vuelta a lo básico que identificamos en octubre de 2020[3]), anticipamos que en 2022 a Occidente le embargarán enormes dudas sobre la relevancia de parte de los proyectos y empresas de transición/innovación. Esta gran crisis surgirá del cuestionamiento de todos los actores, incluidos (o incluso en particular) las campeonas de la transición, es decir, las Big Tech, que creemos que se preparan para unirse a la facción antiprogreso…

Crónica de una crisis anunciada: la subida de los tipos de interés oficiales

El desencadenante de este gran cuestionamiento es bien conocido. Se trata de la subida de los tipos clave de los bancos centrales americanos y europeos. Se está haciendo todo lo posible para que se posponga al máximo y seguir apoyando a las empresas y al poder adquisitivo durante el mayor tiempo posible. Pero las enormes cantidades de liquidez creadas por el fuego cruzado de todas las armas monetarias y fiscales a disposición de los bancos centrales y los gobiernos (baja fiscalidad, aumento del gasto público, endeudamiento, monetización de las deudas, tipos de interés a la baja) conducen a una devaluación monetaria que contribuye a la tendencia inflacionista que conocemos. El problema es que cuanto más empeora la inflación, más caro resulta el funcionamiento de la economía en términos de bienestar social y costes de producción, lo que reduce el impacto del esfuerzo realizado.

Con una inflación del 6,7% en Estados Unidos en noviembre, la población no aguantará mucho más[4] a pesar del plan social y medioambiental de 1,7 billones de dólares de Biden[5] cuya eficacia se verá diluida por el océano de la deuda, la inflación y la evaporación derivada de las dificultades para controlar la asignación de fondos (¿dónde acabará realmente el dinero?). Así que la Fed ya ha empezado a endurecer la política[6] y sigue trabajando con este fin[7]. En cuanto a las tarifas, se prevén dos aumentos en 2022[8]. Para el BCE, la menor inflación y una visión más optimista de su carácter transitorio le ayudan a proyectar una primera subida de tipos sólo en 2023[9]. Pero el euro ya está perdiendo valor frente al dólar[10] y es probable que este desfase (actualmente bienvenido para impulsar las exportaciones europeas) se convierta en un problema si las subidas de tipos en EE. UU. deprecian demasiado la moneda europea frente al dólar, obligando al BCE a seguir a la Fed antes de lo previsto.

Por lo tanto, anticipamos que, a más tardar a mediados de 2022 (pero no antes de finales de abril, fecha de las elecciones francesas), una subida de tipos hará estallar la burbuja de los mercados financieros occidentales, liderada en gran medida por los valores tecnológicos, cerrando el capítulo bursátil de la última década y obligando a replantear todas las estrategias de transición digital en particular… incluso el Bank of America lo dice hoy[11].

En ese momento, Occidente tendrá que hacer un balance de la carrera desenfrenada que ha realizado para mantenerse en la primera posición de la escena mundial, y constatar que cada vez se queda más atrás del progreso tecnológico liderado por Asia (y no sólo por China)[12] a pesar de (o incluso a causa de) la deuda estratosférica a la que le ha arrastrado esta carrera.

6G: La capitulación del 5G no puede conducir a una victoria sobre el 6G


Para acceder al artículo completo, suscríbase

Con el 5G Occidente fue superada por China en 2018. Incluso si Estados Unidos parece ir a contracorriente movilizando a una facción «occidental» (el Open RAN del que ya hemos hablado) y sancionando a la competencia (Huawei), se trata en realidad de lo que llamamos una «capitulación» porque, de este modo, la «competencia leal» ha terminado. Con el lanzamiento de la carrera del 6G, Estados Unidos intenta otra técnica para recuperar su posición de liderazgo[13]: Mientras que el 5G está lejos de extenderse (el 70% de los abonados al 5G están en China[14] y aunque la cobertura mejora rápidamente en Europa y Estados Unidos, numerosos problemas mantienen a raya las perspectivas de la expansión[15]) y nadie sabe aún para qué podría utilizarse el 6G[16], ya está en marcha la carrera por imponer sus tecnologías y buques insignia en las futuras negociaciones internacionales sobre normas, con un coste de miles de millones de dólares[17]. Está claro que el objetivo ya no es dotar a la sociedad de las herramientas que necesita para funcionar mejor, sino vencer a los rivales sistémicos; peor aún, la energía y el dinero dedicados al 6G suponen inevitablemente una pérdida de ganancias para el despliegue del 5G, que sin embargo es esencial para la transición digital y la competitividad de las empresas occidentales. Como recuerda el Khmer Times (vietnamita), «el 6G no debe ser (sin embargo) un campo de batalla geopolítico«[18].